اشتباهاتی که یک مدل تازه‌کار نباید انجام دهد
وقتی تازه وارد مدلینگ می‌شی، معمولاً ذهنت بیشتر درگیر این چیزهاست:
قبل از کستینگ، تحقیق درباره پروژه و تیمی که قرار است با آن روبه‌رو شوی خیلی مهم است.
داشتن یک نمونه‌کار مرتب هم کمک می‌کند طرف مقابل سریع‌تر با توانایی‌ها و ظاهر کاری تو آشنا شود.
از طرف دیگر، انتخاب لباس مناسب باعث می‌شود تمرکز جلسه روی خودت و توانایی‌هایت باقی بماند.
همه این‌ها مهمن، ولی یک بخش دیگه هم وجود داره که خیلی وقت‌ها کسی درباره‌ش حرف نمی‌زنه: اشتباهاتی که یک مدل تازه‌کار نباید انجام بده.
بعضی از این اشتباه‌ها اصلاً به ظاهر مربوط نیستن.
ممکنه یک نفر چهره مناسب، بدن مناسب و حتی عکس‌های خیلی خوب داشته باشه، ولی چون برای کستینگ آماده نیست، پورتفولیوش شلوغه، دیر می‌رسه یا نمی‌دونه چطور با تیم کار کنه، تصویر حرفه‌ای‌ای از خودش نمی‌سازه.
مدلینگ فقط جلوی دوربین ایستادن نیست؛ بخشی از ماجرا اینه که بدانی چطور مثل یک آدم حرفه‌ای در این صنعت رفتار کنی.
در منابع تخصصی مدلینگ هم روی آماده بودن برای کستینگ، به‌روز بودن پورتفولیو، تمرین، شناخت خود و رفتار حرفه‌ای تأکید شده است.
۱. فکر کنی فقط ظاهر برای مدل شدن کافیه
این شاید اولین اشتباه باشه.
ظاهر قطعاً در بعضی شاخه‌های مدلینگ اهمیت داره، اما مدلینگ فقط به چهره و فیزیک محدود نمی‌شه.
مدل باید بتونه:
- جلوی دوربین راحت باشه
- ژست‌های مختلف اجرا کنه
- دستور عکاس رو بفهمه
- با استایلیست و تیم همکاری کنه
- خودش رو برای کستینگ آماده نگه داره
- پورتفولیوی مناسبی داشته باشه
- حرفه‌ای و قابل اعتماد رفتار کنه
در واقع حتی در کستینگ‌های حرفه‌ای، چیزی فراتر از ظاهر بررسی می‌شه. یک کستینگ‌دایرکتور در گفت‌وگو با Backstage توضیح داده که مدل باید بتواند داستانی پشت ژست و تصویر بسازد و فقط چند ژست تکراری را اجرا نکند.
پس اگر تازه شروع کردی، فقط جلوی آینه دنبال بهترین زاویه صورتت نباش.
مهارت مدل بودن رو هم تمرین کن.
۲. با پنج ژست ثابت وارد هر عکاسی بشی
این اشتباه خیلی رایجه.
ممکنه یک مدل دو سه ژست خوب پیدا کنه و بعد هر بار که دوربین روشن می‌شه، دقیقاً همون‌ها رو تکرار کنه.
اولش شاید خوب به نظر برسه.
ولی بعد از چند پروژه، مشخص می‌شه که دایره حرکتی مدل محدوده.
ژست گرفتن فقط دست روی کمر گذاشتن یا دست داخل جیب بردن نیست.
باید با:
- زاویه بدن
- وزن روی پاها
- شانه‌ها
- دست‌ها
- گردن
- نگاه
- فاصله بدن با دوربین
بازی کنی.
برای همین تمرین ژست باید بخشی از مسیرت باشه. حتی اگر اولش حس می‌کنی مصنوعی به نظر می‌رسی.
اگر دنبال تمرین‌های مشخص‌تری هستی، مقاله ۲۰ ژست حرفه‌ای برای داشتن عکس‌های جذاب و اینستاگرامی هم می‌تونه برای شروع مفید باشه.
۳. قبل از کستینگ درباره پروژه تحقیق نکنی
یکی از اشتباهاتیه که خیلی راحت قابل پیشگیریه.
فرض کن برای یک برند یا عکاس دعوت شدی.
قبل از اینکه بری، حداقل باید بدونی:
- برند چه سبکی داره؟
- عکاس چه نوع عکس‌هایی می‌گیره؟
- پروژه ادیتوریاله یا تبلیغاتی؟
- قرار چه نوع لباسی پوشیده بشه؟
- فضای کاری چطوره؟
- چه کسی مسئول کستینگه؟
این تحقیق قرار نیست ساعت‌ها طول بکشه.
گاهی چند دقیقه بررسی درست می‌تونه دید خیلی بهتری بهت بده.
یک کستینگ‌دایرکتور در Backstage هم دقیقاً توصیه می‌کند مدل قبل از کستینگ درباره عکاس، زیبایی‌شناسی کار او و مدل‌های قبلی‌اش تحقیق کند.
۴. فکر کنی هرچی لباس خاص‌تر باشه، مدل حرفه‌ای‌تری هستی
نه.
این موضوع رو در مقاله قبلی هم گفتیم.
برای یک کستینگ، معمولاً قرار نیست با عجیب‌ترین استایل ممکن وارد بشی.
هدف اینه که خودت دیده بشی.
لباس باید کمک کنه فرم بدن، چهره و حضور مدل قابل ارزیابی باشه؛ نه اینکه تمام توجه رو به خودش ببره.
به همین دلیل برای بعضی کستینگ‌ها، لباس ساده، تمیز و متناسب انتخاب منطقی‌تریه.
منابع مدلینگ و کستینگ هم روی آماده بودن ظاهر و انتخاب لباس متناسب با نوع تست تأکید می‌کنند.
برای کستینگ چه لباسی بپوشیم؟
برای کستینگ لازم نیست با عجیب‌ترین لباس‌هایی که داری ظاهر بشی. چیزی که مهم‌تره اینه که لباس، فرم بدنت رو واضح نشون بده و حواس کسی که قراره تو رو ارزیابی کنه، از خودت پرت نکنه.
برای همین معمولاً انتخاب‌های ساده مثل تیشرت یا پیراهن ساده، شلوار با فیت مناسب و کفش تمیز انتخاب منطقی‌تری هستن. اگر کستینگ برای یک پروژه رسمی یا فشن خاص باشه، طبیعتاً نوع لباس می‌تونه تغییر کنه و باید با فضای پروژه هماهنگ بشه.
اگر قرار باشه برای یک پروژه رسمی‌تر یا کاری که کت‌وشلوار لازمه آماده بشی، بهتره از قبل بدونی چطور بهترین کت و شلوار رو انتخاب کنیم؟ چون فیت کت، طول شلوار و تناسب کلی لباس می‌تونه روی ظاهر نهایی خیلی تأثیر بذاره.
۵. پورتفولیوت رو با عکس‌های زیاد و بی‌ربط پر کنی
بیشتر بودن عکس‌ها همیشه به معنی بهتر بودن پورتفولیو نیست.
اگر ۳۰ عکس داری که تقریباً همه یک نور، یک ژست، یک لباس و یک حالت دارن، واقعاً ۳۰ عکس متفاوت نداری.
پورتفولیو باید کمک کنه کسی که برای اولین بار تو رو می‌بینه بفهمه:
این مدل چه قابلیت‌هایی داره؟
برای همین بهتره عکس‌ها تنوع کنترل‌شده داشته باشن.
مثلاً:
- پرتره
- تمام‌قد
- استایل ساده
- ادیتوریال
- فضای استودیویی
- فضای محیطی
- چند حالت متفاوت چهره و بدن
راهنماهای حرفه‌ای ساخت پورتفولیو هم روی کیفیت و توانایی نمایش قابلیت‌های مختلف مدل تأکید دارند، نه صرفاً زیاد بودن تعداد تصاویر.
اگر هنوز دقیق نمی‌دونی اصلاً مدلینگ چیست و شاخه‌های مختلفش چه تفاوتی دارن، بهتره اول اون مقاله رو هم بخونی تا پورتفولیوت رو بر اساس مسیر کاری‌ای که می‌خوای انتخاب کنی بسازی.
۶. عکس‌های قدیمی رو سال‌ها نگه داری
مدل تغییر می‌کنه.
موها تغییر می‌کنن.
فرم بدن ممکنه تغییر کنه.
استایل تغییر می‌کنه.
حتی نوع کاری که می‌خوای انجام بدی ممکنه عوض بشه.
پس پورتفولیو هم باید به‌روز بشه.
اگر کسی عکس‌های سه سال پیشت رو ببینه ولی ظاهر امروزت کاملاً متفاوت باشه، ممکنه تصور درستی از چیزی که الان ارائه می‌دی نداشته باشه.
پروفایل و نمونه‌کارهای مدل هم باید مرتب به‌روز باشن؛ این موضوع برای مدل‌هایی که بدون آژانس کار می‌کنند حتی مهم‌تره.
۷. دیر رسیدن رو جدی نگیری
این یکی اصلاً مربوط به فشن نیست؛ مربوط به حرفه‌ای بودنه.
وقتی یک عکاسی یا کستینگ زمان مشخصی داره، دیر رسیدن فقط چند دقیقه تأخیر نیست.
ممکنه برنامه کل تیم رو به هم بزنه.
عکاس، استایلیست، میکاپ‌آرتیست، مدل‌های دیگه و حتی لوکیشن همه زمان‌بندی خودشون رو دارن.
در محیط حرفه‌ای، وقت‌شناسی بخشی از تصویریه که از تو ساخته می‌شه.
پس اگر قراره ساعت ۱۰ اونجا باشی، هدفت این نباشه که ۱۰ وارد ساختمان بشی.
هدفت این باشه که قبل از ساعت ۱۰ آماده باشی.
حتی منابع حرفه‌ای کستینگ هم روی وقت‌شناسی و آماده بودن پیش از نوبت تأکید می‌کنند.
۸. همه چیز رو لحظه آخر آماده کنی
روز کستینگ نباید تازه دنبال این باشی که:
«عکسام کجاست؟»
«لباسم کجاست؟»
«شماره فلان عکاس رو ندارم.»
«سایز لباسمو یادم نیست.»
«آدرس دقیق کجاست؟»
یک مدل تازه‌کار بهتره از همون اول عادت کنه یک چک‌لیست ساده داشته باشه.
مثلاً شب قبل:
پورتفولیو ✔️
لباس ✔️
کفش ✔️
آدرس ✔️
زمان حرکت ✔️
شماره تماس ✔️
ظاهر و مو ✔️
همین کار ساده استرس روز پروژه رو خیلی کمتر می‌کنه.
۹. بیش از حد به تأیید دیگران وابسته باشی
این قسمت شاید از همه سخت‌تر باشه.
ممکنه برای یک پروژه انتخاب نشی.
بعدی هم نشی.
حتی چند بار پشت سر هم جواب منفی بگیری.
این اتفاق الزاماً به این معنی نیست که مدل بدی هستی.
در کستینگ عوامل زیادی دخیلن؛ از نیاز برند و مفهوم پروژه گرفته تا نوع چهره، استایل و ترکیب نهایی تیم.
یک کستینگ‌دایرکتور در Backstage هم توضیح داده که انتخاب نشدن همیشه ارتباط مستقیمی با کیفیت خود مدل نداره و عوامل زیادی در تصمیم نهایی دخیل‌اند.
پس هر «نه» رو تبدیل به قضاوت درباره خودت نکن.
ازش چیزی یاد بگیر و ادامه بده.
۱۰. از ترس اشتباه کردن، هیچ چیز جدیدی امتحان نکنی
مدل تازه‌کار معمولاً دوست داره همیشه مطمئن باشه که ژستش درسته.
اما همین موضوع گاهی باعث می‌شه بیش از حد فکر کنه.
دست کجا باشه؟
پا چطور قرار بگیره؟
سر چقدر بچرخه؟
نگاهم کجا باشه؟
طبیعیه که اول مسیر این سؤال‌ها زیاد باشن.
ولی با تمرین، کم‌کم بدن خودش یاد می‌گیره.
مدلینگ هم مثل هر مهارت دیگه‌ای با تجربه بهتر می‌شه. منابع آموزشی مدلینگ هم روی تمرین، تست‌شوت و دریافت بازخورد از پشت دوربین تأکید دارند.
پس فقط با خودت تمرین نکن.
عکس بگیر، نتیجه رو ببین، ایراد رو پیدا کن و دوباره امتحان کن.
۱۱. فکر کنی باید همه چیز رو خودت بلد باشی
یک پروژه فشن معمولاً کار یک نفر نیست.
عکاس، استایلیست، میکاپ‌آرتیست، هیر‌استایلیست، کارگردان هنری، کستینگ‌دایرکتور و مدل کنار هم کار می‌کنن.
قرار نیست مدل جای همه این افراد تصمیم بگیره.
مدل حرفه‌ای کسیه که می‌دونه:
کِی باید نظر بده و کِی باید دستور تیم رو اجرا کنه.
این یعنی همکاری.
اگر عکاس می‌گه شانه‌ات رو کمی بچرخون، امتحانش کن.
اگر استایلیست می‌گه این لباس رو جور دیگه‌ای بپوش، قبل از رد کردنش ببین نتیجه چیه.
در پروژه فشن، خروجی نهایی حاصل همکاری چند نفره.
۱۲. مرزهای شخصی خودت رو نشناسی
حرفه‌ای بودن به این معنی نیست که برای گرفتن پروژه باید با هر چیزی موافقت کنی.
اگر با لباس، ژست، فضای عکاسی یا نوع کاری راحت نیستی، باید بتونی محترمانه مطرحش کنی.
یک مدل باید بدونه چه کاری براش قابل قبوله و چه کاری نیست.
حتی منابع Models.com هم هنگام صحبت درباره ورود به صنعت مدلینگ روی تحقیق درباره آژانس‌ها و رعایت نکات ایمنی تأکید می‌کنند و توصیه می‌کنند قبل از ارتباط یا ملاقات با یک آژانس، اعتبار آن را بررسی کنی.
این بخش مخصوصاً برای مدل‌های تازه‌کار مهمه.
یک اشتباه مهم‌تر از همه
اگر بخوام از بین همه این موارد فقط یکی رو انتخاب کنم، می‌گم:
فکر نکن چون تازه‌کاری، باید صبر کنی تا یک نفر بیاد و همه چیز رو بهت یاد بده.
خودت تحقیق کن.
کار مدل‌های مختلف رو ببین.
عکاس‌ها رو بشناس.
پورتفولیوت رو بررسی کن.
جلوی دوربین تمرین کن.
استایل خودت رو پیدا کن.
از پروژه‌ها یاد بگیر.
و مهم‌تر از همه، هر بار که جلوی دوربین می‌ایستی، سعی کن یک چیز جدید یاد بگیری.
چیزی که خودم در مسیر مدلینگ فهمیدم
اوایل مسیر، طبیعی بود که بیشتر به ظاهر عکس فکر کنم.
اینکه ژست خوبه؟
لباس خوبه؟
عکس جذابه؟
اما هرچی بیشتر وارد فضای مدلینگ می‌شی، متوجه می‌شی بخش مهمی از حرفه‌ای بودن اصلاً داخل عکس دیده نمی‌شه.
آماده بودن، وقت‌شناسی، ارتباط درست با تیم، شناختن زاویه‌های بدن، داشتن پورتفولیوی مرتب و اینکه بدونی برای چه پروژه‌ای داری می‌ری، همه بخشی از مدل بودنه.
به نظرم یک مدل تازه‌کار لازم نیست از روز اول کامل باشه.
ولی باید قابل پیشرفت باشه.
اگر هر پروژه باعث بشه کمی بهتر از پروژه قبلی بشی، بعد از مدتی تفاوتش رو خودت هم می‌بینی.
جمع‌بندی
مدل شدن فقط به این نیست که جلوی دوربین خوب به نظر برسی.
اگر تازه وارد این مسیر شدی، حواست به این اشتباه‌ها باشه:
- فقط روی ظاهر حساب نکن.
- ژست‌های تکراری نداشته باش.
- قبل از کستینگ تحقیق کن.
- با لباس بیش از حد شلوغ خودت رو پنهان نکن.
- پورتفولیوت رو با عکس‌های ضعیف پر نکن.
- عکس‌های قدیمی رو برای همیشه نگه ندار.
- دیر نرس.
- وسایلت رو لحظه آخر آماده نکن.
- از جواب منفی شخصی برداشت نکن.
- از امتحان کردن نترس.
- با تیم همکاری کن.
- مرزهای خودت رو بشناس.
مدلینگ یک مسیر یادگیریه؛ هرچی بیشتر کار کنی، بیشتر می‌فهمی چه چیزی بهت میاد، چه چیزی جلوی دوربین جواب می‌ده و چطور می‌تونی شخصیت خودت رو داخل هر پروژه وارد کنی.
