وقتی اسم «مدل فشن» میاد، خیلی‌ها سریع یاد لباس‌های عجیب، کت‌های خیلی گشاد، اکسسوری‌های زیاد یا استایل‌هایی می‌افتن که توی زندگی روزمره کمتر می‌بینیم.
اما واقعیت اینه که لباس پوشیدن یک مدل فشن فقط به عجیب یا گرون بودن لباس‌ها ربط نداره.
اتفاقاً خیلی وقت‌ها چیزی که یک مدل رو حرفه‌ای‌تر نشون می‌ده، یک استایل ساده، تمیز و درست فیت‌شده است.
چون در مدلینگ، قرار نیست لباس جای مدل رو بگیره. لباس باید کمک کنه فرم کلی بدن، شخصیت، حالت ایستادن و حتی نوع حرکت مدل بهتر دیده بشه.
از طرف دیگه، یک مدل فشن فقط روی ران‌وی دیده نمی‌شه. مدل‌ها در کمپین‌های تبلیغاتی، ادیتوریال، لوک‌بوک، عکاسی خیابانی و محتوای برندها هم حضور دارن و هرکدوم می‌تونه زبان پوشش متفاوتی داشته باشه.
در صنعت مد هم خودِ مدل بخشی از تصویریه که برند می‌خواد بسازه؛ به همین دلیل انتخاب لباس و استایل شخصی یک مدل می‌تونه روی تصویری که از اون ساخته می‌شه تأثیر بذاره.
اول از همه؛ مدل فشن قرار نیست همیشه شبیه مدل فشن لباس بپوشه!
این شاید مهم‌ترین نکته باشه.
اگر مدل هستی، قرار نیست هر روز با عجیب‌ترین لباس‌های کمدت بیرون بری تا ثابت کنی فشنی هستی.
حتی در فشن‌ویک، مدل‌ها خارج از زمان اجرای شو، استایل‌های خیلی متفاوتی دارن؛ از جین و استایل خیابانی گرفته تا لباس‌های آزاد، وینتیج یا ترکیب‌های ساده‌تر.
پس بین این دو موضوع فرق وجود داره:
استایل یک مدل برای کار
و
استایل شخصی یک مدل در زندگی روزمره
برای کار ممکنه یک برند ازت بخواد کاملاً مطابق فضای کمپین لباس بپوشی. یک روز کت‌وشلوار رسمی، یک روز استایل خیابانی و روز دیگه یک استایل کاملاً مفهومی.
ولی خارج از کار، بهتره استایل خودت رو داشته باشی.
همین تفاوت کمک می‌کنه مدل فقط تبدیل به «لباسی که پوشیده» نشه.
۱. فیت لباس از برند لباس مهم‌تره
یکی از اولین چیزهایی که در استایل یک مدل به چشم میاد، نحوه قرار گرفتن لباس روی بدنه.
ممکنه یک لباس خیلی ساده داشته باشی ولی چون درست روی تنت نشسته، توی عکس فوق‌العاده دیده بشه.
برعکسش هم هست.
ممکنه لباس گرون و برند باشه، اما اگر شانه‌ها درست قرار نگرفته باشن، آستین زیادی بلند باشه یا شلوار فرم نامناسبی داشته باشه، کل استایل ضعیف دیده می‌شه.
برای همین قبل از اینکه بگی:
«این لباس چه برندی داره؟»
اول نگاه کن:
- سرشانه کجا قرار گرفته؟
- آستین چقدر بلنده؟
- طول کت مناسبه؟
- شلوار روی کفش چطور می‌ایسته؟
- لباس روی بدن جمع شده یا افت طبیعی داره؟
- حجم لباس با فرم بدن هماهنگه؟
این جزئیات مخصوصاً در عکاسی فشن خیلی مهم می‌شن، چون دوربین روی فرم و سیلوئت لباس حساسه.
۲. مدل نباید خودش را پشت لباس پنهان کند
این اشتباه رو مخصوصاً در استایل‌های خیلی ترندی می‌بینیم.
مثلاً یک مدل ممکنه یک کت خیلی اورسایز، شلوار خیلی گشاد، چند لایه لباس و تعداد زیادی اکسسوری بپوشه.
خود لباس جذابه، ولی وقتی همه چیز با هم وارد استایل می‌شه، دیگه معلوم نیست نقطه اصلی کجاست.
گاهی بهتره فقط یک عنصر اصلی داشته باشی.
مثلاً:
کت خاص + شلوار ساده
یا
شلوار خاص + بالاتنه ساده
یا
کفش شاخص + لباس‌های خنثی
این کار باعث می‌شه چشم راحت‌تر روی فرم کلی استایل حرکت کنه.
در فشن امروز هم تنوع سیلوئت‌ها خیلی زیاده؛ از فرم‌های بسیار اسلیم تا حجم‌های اغراق‌شده و اندام‌های متفاوت. بنابراین یک فرمول ثابت برای همه مدل‌ها وجود نداره.
۳. رنگ‌ها را هوشمندانه انتخاب کن
یک مدل لازم نیست همیشه مشکی بپوشه.
ولی رنگ‌های خنثی معمولاً ابزار خیلی خوبی برای ساختن یک استایل تمیز هستن:
- مشکی
- سفید
- خاکستری
- سرمه‌ای
- کرم
- قهوه‌ای
- زیتونی
- بژ
این رنگ‌ها راحت‌تر با هم ترکیب می‌شن و اجازه می‌دن فرم لباس بیشتر دیده بشه.
مثلاً ترکیب:
سرمه‌ای + سفید + قهوه‌ای
می‌تونه خیلی شیک باشه بدون اینکه استایل شلوغ بشه.
یا:
زیتونی + کرم + قهوه‌ای
فضای گرم‌تر و کژوال‌تری می‌سازه.
اما این به معنی حذف رنگ‌های قوی نیست.
اگر قرار باشه یک آیتم رنگی وارد استایل بشه، اتفاقاً می‌تونه نقطه جذاب تصویر باشه.
مثلاً یک کفش قرمز، کت زرشکی یا حتی یک اکسسوری رنگی.
اصل ماجرا اینه که رنگ باید دلیل داشته باشه، نه اینکه فقط برای جلب توجه وارد استایل شده باشه.
۴. کفش را دست‌کم نگیر
برای یک مدل مردانه، کفش فقط بخش پایینی استایل نیست.
کفش می‌تونه نسبت‌های ظاهری کل لباس رو تغییر بده.
مثلاً یک شلوار راسته با لوفر، حس متفاوتی نسبت به همان شلوار با یک کتانی حجیم ایجاد می‌کنه.
یا یک کت‌وشلوار با کفش چرمی مینیمال، فضای متفاوتی نسبت به کت‌وشلوار با کتانی سفید پیدا می‌کنه.
برای همین بهتره کفش رو آخر کار و بدون فکر انتخاب نکنی.
قبل از پوشیدن لباس از خودت بپرس:
این کفش قراره چه حسی به کل استایل بده؟
رسمی؟
کژوال؟
خیابانی؟
مینیمال؟
لوکس؟
یا حتی کمی متفاوت و آوانگارد؟
وقتی جواب این سؤال رو بدونی، انتخاب کفش خیلی راحت‌تر می‌شه.
۵. اکسسوری باید استایل را کامل کند، نه اینکه روی آن غلبه کند
ساعت، انگشتر، گردنبند، عینک، دستبند یا حتی گوشواره می‌تونن ظاهر مدل رو شخصی‌تر کنن.
ولی اگر همه‌شون همزمان وارد استایل بشن، ممکنه توجه از لباس و خود مدل برداشته بشه.
به‌خصوص وقتی برای یک عکاسی فشن آماده می‌شی، باید ببینی قرار است چه چیزی در تصویر حرف اول را بزند.
اگر لباس خودش جزئیات زیادی داره، اکسسوری کمتر معمولاً جواب بهتری می‌ده.
اگر لباس خیلی ساده است، یک اکسسوری مشخص می‌تونه بهش شخصیت بده.
این همون جاییه که استایل شخصی خودش رو نشون می‌ده.
۶. مدل فشن باید با لباس راحت باشد
این مورد شاید کمتر درباره‌اش صحبت بشه.
ولی وقتی لباس رو دوست نداری یا داخلش احساس راحتی نمی‌کنی، این موضوع معمولاً در بدن و حرکتت دیده می‌شه.
شانه‌ها خشک می‌شن.
دست‌ها مصنوعی قرار می‌گیرن.
راه رفتن تغییر می‌کنه.
حتی در عکس ثابت هم ممکنه حالت بدن طبیعی نباشه.
یکی از چیزهایی که از تجربه مدلینگ می‌شه فهمید اینه که لباس خوب فقط لباسی نیست که روی بدن خوب دیده بشه؛ باید اجازه حرکت هم بده.
البته این به معنی پوشیدن لباس خیلی راحت و بی‌فرم نیست.
هدف اینه که بین فرم، ظاهر و آزادی حرکت تعادل وجود داشته باشه.
۷. استایل مدل باید با نوع مدلینگ هماهنگ باشد
این قسمت خیلی مهمه.
چون «مدل فشن» یک سبک کاری واحد نیست.
مدل ران‌وی
در ران‌وی، لباس معمولاً مهم‌ترین عنصر بصریه و مدل باید اجازه بده طراحی لباس دیده بشه.
اینجا استایل شخصی مدل کمتر از نحوه اجرای لباس اهمیت داره.
مدل ادیتوریال
در ادیتوریال آزادی بیشتری وجود داره.
اینجا ممکنه لباس‌ها عجیب‌تر، مفهومی‌تر یا حتی غیرقابل‌استفاده برای زندگی روزمره باشن.
مدل باید بتونه شخصیت و فضای داستانی عکس رو منتقل کنه.
مدل تبلیغاتی
در کمپین تبلیغاتی، لباس باید با مخاطب برند ارتباط برقرار کنه.
اینجا ممکنه ظاهر طبیعی‌تر و قابل‌دسترس‌تر باشه.
مدل فشن و استایل خیابانی
اینجا استایل شخصی اهمیت بیشتری پیدا می‌کنه.
به همین دلیل مدل‌هایی که خارج از ران‌وی هم استایل مشخصی دارن، می‌تونن به بخشی از تصویر صنعت مد تبدیل بشن. Vogue هم در بررسی مدل‌های مرد به نقش ظاهر خارج از ران‌وی و استایل خیابانی در دیده‌شدن مدل‌ها اشاره کرده است.
۸. برای Casting ساده‌تر لباس بپوش
اینجا قضیه کاملاً فرق می‌کنه.
اگر برای Casting یا تست مدلینگ می‌ری، هدف این نیست که با عجیب‌ترین استایلت وارد بشی.
قرار است خود مدل دیده بشه.
به همین دلیل لباس‌های ساده و فیت معمولاً انتخاب منطقی‌تری هستن.
مثلاً:
- تی‌شرت ساده
- شلوار جین یا شلوار ساده با فرم مناسب
- کفش تمیز
- اکسسوری محدود
و البته مرتب بودن مو و ظاهر.
منطق Casting با استایل خیابانی یا رفتن به Fashion Week فرق داره.
در یک Casting، لباس باید تا جای ممکن مزاحم دیده‌شدن خود مدل نشه. منابعی مثل GQ و Vogue هم روی طبیعی‌بودن ظاهر و نشان دادن خود مدل به‌جای تلاش برای «استایل‌سازی بیش از حد» تأکید کرده‌اند.
۹. مدل بودن یعنی همیشه ترندی بودن؟
نه.
اتفاقاً اگر هر چیزی که ترند می‌شه رو سریع وارد کمدت کنی، ممکنه بعد از مدتی اصلاً استایل مشخصی نداشته باشی.
ترند باید ابزار باشه، نه هویت.
مثلاً اگر فرم شلوارهای گشاد مد شده، می‌تونی ببینی آیا با استایل و فرم بدنت هماهنگه یا نه.
اگر جواب مثبته، وارد کمدت کن.
اگر نیست، صرفاً به خاطر اینکه ترنده، لازم نیست بپوشیش.
در نهایت، چیزی که استایل یک مدل رو جذاب می‌کنه فقط دنبال کردن ترند نیست؛ داشتن یک زبان بصری مشخصه.
۱۰. یک مدل باید کمد لباس کاربردی داشته باشد
لازم نیست صدها لباس داشته باشی.
یک کمد کاربردی می‌تونه با چند آیتم درست ساخته بشه.
مثلاً:
بالاتنه
- تی‌شرت ساده
- پیراهن سفید
- پیراهن آبی یا رنگ خنثی
- پولوشرت
- بافت ساده
- کت یا بلیزر
پایین‌تنه
- جین راسته
- شلوار پارچه‌ای
- شلوار کتان
- یک شلوار تیره با فیت خوب
کفش
- کتانی مینیمال
- لوفر
- کفش چرمی
- یک بوت مناسب فصل
بعد می‌تونی همین چند آیتم رو با هم ترکیب کنی و تعداد زیادی استایل بسازی.
اگر هنوز نمی‌دونی چه شلواری با فرم بدنت هماهنگ‌تره، قبل از خرید بهتره سراغ راهنمای چه شلواری به فرم بدنت میاد؟ بری.
چیزی که خودم در مدلینگ بیشتر بهش توجه می‌کنم
به نظرم یکی از اشتباهات رایج اینه که وقتی کسی وارد مدلینگ می‌شه، فکر می‌کنه باید از همان روز اول شبیه عکس‌های Fashion Week لباس بپوشه.
در حالی که من فکر می‌کنم اول باید بدانی چه چیزی به خودت می‌آید.
بعد کم‌کم می‌تونی عناصر فشن رو وارد استایلت کنی.
برای خود من هم، توجه به فیت لباس، فرم کلی استایل و هماهنگی بین لباس و کفش خیلی مهمه.
مخصوصاً در استایل مردانه، لازم نیست برای متفاوت بودن همه چیز متفاوت باشه.
گاهی یک کت‌وشلوار خوش‌فیت، پیراهن ساده و کفش درست، خیلی بیشتر از یک استایل شلوغ جواب می‌ده.
و این دقیقاً چیزیه که دوست دارم در استایل شخصی خودم هم حفظ کنم:
تمیز، قابل‌تشخیص و در عین حال فشن که مهدی نظری دوست داره .
در نهایت مدل فشن چطور لباس بپوشد؟
اگر بخوام همه این مقاله رو خیلی ساده جمع کنم، می‌گم:
لباسی بپوش که مدل را بهتر نشان بده، نه لباسی که مدل را پشت خودش پنهان کند.
فیت درست داشته باش.
رنگ‌ها رو آگاهانه انتخاب کن.
کفش رو جدی بگیر.
اکسسوری رو کنترل کن.
برای Casting ساده‌تر لباس بپوش.
برای ادیتوریال آزادی بیشتری داشته باش.
ترندها رو کورکورانه دنبال نکن.
و مهم‌تر از همه، کم‌کم کدهای شخصی استایل خودت رو پیدا کن.
چون یک مدل فشن فقط کسی نیست که لباس‌های فشن می‌پوشه.
مدلی که استایل شخصی خودش رو پیدا کرده، وقتی یک لباس ساده هم می‌پوشه، هنوز قابل تشخیصه.
و شاید همین یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های بین لباس پوشیدن و استایل داشتن باشه.
