چیزی که قبل از شروع مدلینگ نمی‌دانستم
وقتی برای اولین بار به مدلینگ فکر می‌کنی، احتمالاً چند تصویر مشخص توی ذهنت شکل می‌گیره؛ لباس‌های خاص، عکاسی حرفه‌ای، کت‌واک، برندهای معروف و عکس‌هایی که همه‌چیز توش خیلی مرتب و جذاب به نظر می‌رسه.
من هم قبل از اینکه وارد این مسیر بشم، بخش زیادی از مدلینگ رو همین‌طوری تصور می‌کردم.
اما وقتی وارد فضای واقعی کار می‌شی، متوجه می‌شی مدل بودن فقط جلوی دوربین ایستادن یا خوش‌تیپ بودن نیست.
بخش زیادی از این مسیر به چیزهایی مربوط می‌شه که اصلاً در عکس نهایی دیده نمی‌شن؛ مثل تمرین، شناخت بدن، ارتباط با عکاس، انتخاب لباس، آماده بودن برای پروژه، صبر، استمرار و حتی اینکه بدونی کجا باید «نه» بگی.
مدلینگ در واقع یک کار حرفه‌ایه و مثل هر مسیر حرفه‌ای دیگه، قبل از شروعش بهتره بدونی دقیقاً وارد چه فضایی می‌شی.
اول از همه؛ مدلینگ فقط به ظاهر مربوط نیست
یکی از اولین چیزهایی که خودم متوجه شدم این بود که ظاهر فقط بخشی از ماجراست.
بله، ویژگی‌های ظاهری برای بعضی شاخه‌های مدلینگ اهمیت زیادی دارن. قد، فرم بدن، چهره، استایل و تناسب اندام بسته به نوع پروژه می‌تونن مهم باشن.
ولی یک مدل باید بتونه چیزی بیشتر از ظاهرش ارائه بده.
باید جلوی دوربین راحت باشه.
باید بتونه یک لباس رو درست نمایش بده.
باید دستور عکاس یا کارگردان رو متوجه بشه.
باید بدونه چطور بدنش رو حرکت بده.
و مهم‌تر از همه، باید بتونه در شرایط مختلف حرفه‌ای رفتار کنه.
حتی در مستندهای مربوط به زندگی مدل‌ها هم فاصله بین تصویر glamorous مدلینگ و واقعیت کاری آن بیشتر از چیزی است که از بیرون دیده می‌شود؛ ساعت‌های طولانی، فشار کاری و مدیریت حرفه‌ای بخشی از این شغل هستند.
برای همین اگر فقط به خاطر اینکه «من خوش‌تیپم، پس حتماً مدل می‌شم» وارد این مسیر بشی، احتمالاً خیلی زود متوجه می‌شی که ماجرا پیچیده‌تره.
لازم نیست از روز اول همه‌چیز حرفه‌ای باشه
یک اشتباه رایج اینه که فکر کنیم برای شروع مدلینگ باید از همون روز اول یک پورتفولیوی خیلی بزرگ، لباس‌های خیلی گران یا ارتباط با برندهای بزرگ داشته باشیم.
واقعیت اینه که شروع هر مسیری از یک نقطه ساده‌تر اتفاق می‌افته.
ممکنه اولین عکس‌هات فوق‌العاده نباشن.
ممکنه هنوز ندونی دست‌هات رو کجا قرار بدی.
ممکنه جلوی دوربین کمی خشک باشی.
ممکنه حتی ندونی چه سبک مدلینگی بیشتر بهت میاد.
این‌ها بخشی از شروع کاره.
مهم اینه که از همون ابتدا سعی کنی کیفیت کارهات رو مرحله‌به‌مرحله بهتر کنی.
برای شناخت فضای کلی این حرفه، می‌تونی اول [مدلینگ چیست؟] را بخونی و بعد سراغ مراحل عملی‌تر [چطور مدل بشیم؟ از اولین عکس تا اولین قرارداد] بری.
چطور مدل بشیم؟ از اولین عکس تا اولین قرارداد
پورتفولیو از تعداد عکس‌ها مهم‌تره
یکی از چیزهایی که قبل از شروع مدلینگ باید بدونی، اهمیت پورتفولیوه.
پورتفولیو قرار نیست یک آلبوم بزرگ از هر عکسی باشه که تا حالا گرفتی.
برعکس، بهتره عکس‌هایی داخلش باشن که واقعاً توانایی تو رو نشون بدن.
یک عکس خوب باید کمک کنه کسی که قراره درباره همکاری تصمیم بگیره، بفهمه:
تو جلوی دوربین چطور دیده می‌شی؟
چه نوع استایلی بهت میاد؟
چقدر در انتقال حس عکس توانایی داری؟
بدنت در لباس چطور دیده می‌شه؟
و برای چه نوع پروژه‌هایی می‌تونی مناسب باشی؟
به همین دلیل من امروز اگر بخوام به کسی که تازه شروع کرده یک توصیه بکنم، می‌گم به جای اینکه ۵۰ عکس معمولی جمع کنی، روی چند عکس واقعاً خوب کار کن.
جلوی دوربین باید تمرین کنی
ژست گرفتن چیزی نیست که فقط با دیدن چند عکس در اینستاگرام یاد بگیری.
بدن باید کم‌کم به حرکت کردن جلوی دوربین عادت کنه.
گاهی یک حرکت خیلی ساده، اگر درست اجرا بشه، از یک ژست پیچیده خیلی بهتر جواب می‌ده.
جای دست، زاویه شانه، حالت گردن، جهت نگاه و حتی نحوه ایستادن پاها می‌تونن نتیجه عکس رو تغییر بدن.
برای همین تمرین جلوی آینه یا دوربین گوشی واقعاً می‌تونه مفید باشه.
لازم نیست هر روز یک ساعت تمرین کنی.
حتی چند دقیقه تمرین منظم باعث می‌شه کم‌کم بفهمی چه زاویه‌هایی برای بدنت بهتر جواب می‌ده.
اگر این بخش برات مهمه، [۲۰ ژست حرفه‌ای برای داشتن عکس‌های جذاب و اینستاگرامی] هم می‌تونه مکمل خوبی برای این مقاله باشه.
۲۰ ژست حرفه‌ای برای داشتن عکس‌های جذاب و اینستاگرامی
قرار نیست هر مدل، برای هر نوع مدلینگی مناسب باشه
این یکی از چیزهایی بود که اگر زودتر می‌دانستم، احتمالاً خیلی از ابهام‌های شروع مسیرم کمتر می‌شد.
مدلینگ فقط یک مدل نداره.
مدل فشن، مدل تجاری، مدل کت‌واک، مدل لایف‌استایل و شاخه‌های دیگه، نیازهای متفاوتی دارن.
مثلاً ممکنه ویژگی‌هایی که برای یک پروژه فشن مناسب هستن، دقیقاً همان چیزی نباشن که یک برند تجاری برای تبلیغاتش می‌خواد.
بنابراین بهتره به جای اینکه از خودت بپرسی:
«آیا من برای مدل شدن مناسبم؟»
بپرسی:
«برای چه نوع مدلینگی مناسب‌ترم؟»
این سؤال خیلی دقیق‌تره.
در مقاله [مدل فشن مردانه چه ویژگی‌هایی دارد؟] هم دقیق‌تر درباره ویژگی‌های ظاهری، حرکت، ژست، استایل و رفتار یک مدل فشن صحبت کردم.
مدل فشن مردانه چه ویژگی‌هایی دارد؟
استایل شخصی هم بخشی از مسیر تو می‌شه
وقتی وارد مدلینگ می‌شی، کم‌کم بیشتر به لباس و استایل خودت توجه می‌کنی.
ولی این به معنی خریدن لباس‌های عجیب یا دنبال کردن همه ترندها نیست.
اتفاقاً به نظرم هرچه بیشتر وارد فشن می‌شی، بیشتر متوجه می‌شی که شناختن چیزهایی که به خودت میاد مهم‌تر از خریدن همه چیزه.
یک مدل باید بدونه چه رنگ‌هایی روی پوستش بهتر دیده می‌شن، چه فیتی فرم بدنش رو بهتر نشون می‌ده و چه لباس‌هایی با تصویری که می‌خواد از خودش بسازه هماهنگ‌ترن.
برای همین شناخت [راهنمای سایزبندی لباس مردانه] و حتی چیزهایی مثل رنگ‌شناسی، فقط برای خوش‌تیپ شدن نیست؛ برای کسی که جلوی دوربین کار می‌کنه، شناخت لباس تبدیل به بخشی از ابزار کارش می‌شه.
هر پیشنهادی برای همکاری، پیشنهاد خوبی نیست
این بخش شاید جذاب نباشه، ولی به نظرم یکی از مهم‌ترین چیزهایی بود که باید از اول می‌دانستم.
وقتی تازه وارد مدلینگ می‌شی، ممکنه هر پیشنهادی برات جذاب به نظر برسه.
یک عکاس می‌گه بیا پروژه بریم.
یک پیج می‌گه با ما همکاری کن.
یک مجموعه وعده معروف شدنت رو می‌ده.
یک نفر می‌گه اگر مبلغی پرداخت کنی، خیلی سریع برات قرارداد می‌گیریم.
اینجا باید کمی مکث کنی.
قبل از هر همکاری، درباره فرد یا مجموعه تحقیق کن.
نمونه‌کارهاشون رو ببین.
ببین قبلاً با چه کسانی کار کردن.
شرایط همکاری رو دقیق بخون.
اگر موضوع مالی وجود داره، دقیقاً بدون بابت چه چیزی پول پرداخت می‌کنی.
هیچ‌وقت فقط به خاطر اینکه یک نفر گفت «تو قراره معروف بشی»، تصمیم نگیر.
در فضای حرفه‌ای فشن هم اعتبار، ارتباطات و نحوه ارائه حرفه‌ای اهمیت زیادی دارند و مسیر شغلی صرفاً به دیده‌شدن محدود نمی‌شود. Vogue Business در راهنمای شغلی خود نیز روی تغییرات بازار کار و اهمیت آماده‌بودن برای یک محیط حرفه‌ای رقابتی تأکید کرده است.
آژانس یا ارتباط مستقیم؟
این هم یکی از سؤال‌هایی بود که بهتره قبل از شروع جوابش رو بدونی.
هر دو مسیر می‌تونن وجود داشته باشن.
بعضی مدل‌ها از طریق آژانس وارد پروژه می‌شن و بعضی‌ها از طریق ارتباط مستقیم با عکاس‌ها، استایلیست‌ها، برندها یا پروژه‌های مستقل فعالیت خودشون رو شروع می‌کنن.
ولی مهم‌تر از انتخاب یکی از این دو، اینه که بدونی چه کسی نماینده توست و چه کسی نیست.
اگر با یک آژانس یا مجموعه کار می‌کنی، شرایط همکاری، درصد، قرارداد، نوع پروژه‌ها و تعهدات دو طرف رو دقیق بررسی کن.
اگر هم مستقل کار می‌کنی، باید خودت بخشی از مسئولیت‌هایی مثل ارتباط حرفه‌ای، ارائه پورتفولیو و پیگیری پروژه‌ها رو بر عهده بگیری.
یعنی مستقل بودن به معنی بی‌نیاز بودن از حرفه‌ای‌گری نیست؛ اتفاقاً مسئولیتت بیشتر می‌شه.
قرار نیست همیشه جلوی دوربین باشی
یک تصور دیگه که قبل از شروع مدلینگ داشتم این بود که بخش اصلی کار همیشه جلوی دوربینه.
اما پشت هر عکس خوب، کلی اتفاق دیگه وجود داره.
انتخاب لباس.
آماده شدن.
هماهنگی با تیم.
نور.
لوکیشن.
پوزیشن.
تکرار چندباره یک شات.
انتظار.
تغییر لباس.
و گاهی چند ساعت کار برای چند عکس نهایی.
به همین دلیل وقتی یک عکس مدلینگ رو در اینستاگرام می‌بینی، فقط خروجی چند ثانیه‌ای اون پروژه رو می‌بینی، نه تمام کاری که قبل و بعدش اتفاق افتاده.
حتی در پروفایل‌های حرفه‌ای مدل‌ها هم چیزی که دیده می‌شود فقط ظاهر نهایی نیست؛ مسیر کاری، همکاری‌ها و جایگاه فرد در صنعت فشن به مرور شکل می‌گیرد. نمونه‌هایی مثل پروفایل‌های حرفه‌ای مدل‌های مرد در GQ همین تفاوت بین «چهره جلوی دوربین» و مسیر حرفه‌ای پشت آن را نشان می‌دهند.
ظاهر خوب کافی نیست؛ باید قابل اعتماد هم باشی
اگر یک عکاس یا برند یک بار با تو کار کنه و بدونه سر وقت می‌رسی، آماده‌ای، لباس‌ها رو رعایت می‌کنی، دستورها رو درست اجرا می‌کنی و برخورد حرفه‌ای داری، احتمال همکاری دوباره بیشتر می‌شه.
مدلینگ یک کار تصویریه، اما همکاری پشت صحنه کاملاً انسانی و حرفه‌ایه.
ممکنه دو نفر از نظر ظاهری برای یک پروژه مناسب باشن، ولی کسی که ارتباط کاری بهتری داره و حرفه‌ای‌تر رفتار می‌کنه، تجربه همکاری بهتری برای تیم بسازه.
این بخش شاید در عکس دیده نشه، ولی در مسیر کاری خیلی مهمه.
لازم نیست شبیه مدل‌های معروف باشی
این شاید مهم‌ترین چیزی باشه که دوست داشتم قبل از شروع مدلینگ کسی بهم می‌گفت.
قرار نیست نسخه ایرانی یک مدل خارجی باشی.
قرار نیست دقیقاً شبیه یک مدل معروف به نظر برسی.
قرار نیست فرم صورت، بدن یا استایل تو شبیه کسی باشه که امروز روی جلد یک مجله دیده می‌شه.
فشن به چهره‌ها و ویژگی‌های مختلف احتیاج داره و حتی در سال‌های اخیر، صنعت فشن بیشتر از قبل درباره تنوع، هویت و تفاوت نگاه‌ها صحبت کرده است.
چیزی که مهمه اینه که بفهمی نقطه قوت خودت کجاست.
ممکنه برای یک نفر فرم بدن مهم‌ترین نقطه قوت باشه.
برای یکی نگاه و حالت صورت.
برای یکی راه رفتن.
برای یکی استایل.
برای یکی توانایی انتقال حس.
و برای یکی ترکیبی از همه این‌ها.
اگر امروز بخوام از صفر شروع کنم، چه کار می‌کنم؟
اگر دوباره از صفر شروع می‌کردم، خیلی کمتر دنبال نتیجه سریع بودم.
اول مشخص می‌کردم دقیقاً به کدام شاخه مدلینگ علاقه دارم.
بعد چند عکس ساده و تمیز برای شروع آماده می‌کردم.
جلوی دوربین تمرین می‌کردم.
استایل شخصی خودم رو بهتر می‌شناختم.
نمونه‌کارها رو کم‌کم قوی می‌کردم.
با عکاس‌ها و آدم‌های فعال این حوزه ارتباط حرفه‌ای می‌ساختم.
و مهم‌تر از همه، دنبال هر پیشنهادی نمی‌رفتم.
به نظرم شروع مدلینگ بیشتر از اینکه مسابقه سرعت باشه، یک مسیر ساختنه.
هر پروژه باید یک چیزی بهت اضافه کنه؛ تجربه، عکس بهتر، ارتباط بهتر، شناخت بیشتر یا حتی شناختن یک اشتباه.
تجربه مهدی نظری
چیزی که خودم در مسیر فشن و مدلینگ بیشتر فهمیدم اینه که فاصله بین «فکر کردن به مدل شدن» و «مدل بودن» خیلی بیشتر از چیزیه که از بیرون دیده می‌شه.
اوایل شاید بیشتر حواست به عکس، لباس و ظاهر باشه؛ اما کم‌کم متوجه می‌شی که چیزهایی مثل نحوه ایستادن، ارتباط با دوربین، شناخت استایل، رفتار در پروژه و حتی انتخاب همکاری مناسب، همه کنار هم تصویر حرفه‌ای‌تری از یک مدل می‌سازن.
برای من هم این مسیر از یک نقطه مشخص شروع شد، ولی هنوز هم بخشی از مسیر یادگیریه.
به نظرم لازم نیست کسی قبل از شروع مدلینگ همه‌چیز رو بلد باشه.
مهم اینه که وارد مسیر بشه، تمرین کنه، تجربه جمع کنه و هر بار کمی بهتر از قبل عمل کنه.
اگر دوست داری نگاه من به فشن، مدلینگ و استایل مردانه رو بیشتر دنبال کنی، می‌تونی از مطالب و تجربه‌های مهدی نظری هم استفاده کنی.
جمع‌بندی
قبل از شروع مدلینگ، لازم نیست همه جواب‌ها رو بدونی.
اما بهتره چند چیز رو بدونی:
مدلینگ فقط ظاهر نیست.
پورتفولیو باید هدف داشته باشه.
تمرین جلوی دوربین مهمه.
هر مدل برای هر نوع پروژه‌ای مناسب نیست.
استایل شخصی ارزش داره.
هر پیشنهادی ارزش قبول کردن نداره.
حرفه‌ای بودن فقط جلوی دوربین نیست.
و مهم‌تر از همه، قرار نیست از روز اول شبیه یک مدل حرفه‌ای باشی.
قرار است کم‌کم حرفه‌ای‌تر بشی.
سوالات متداول
آیا برای شروع مدلینگ باید حتماً پورتفولیو داشته باشم؟
برای شروع حرفه‌ای، داشتن چند عکس باکیفیت و متناسب با مسیرت کمک زیادی می‌کنه؛ اما لازم نیست از همان ابتدا یک پورتفولیوی بسیار بزرگ داشته باشی.
آیا برای مدل شدن حتماً باید قد خیلی بلندی داشته باشم؟
نه برای همه شاخه‌های مدلینگ. نیازهای هر پروژه و هر نوع مدلینگ می‌تونه متفاوت باشه.
آیا می‌توانم بدون آژانس مدلینگ را شروع کنم؟
بله، بعضی مدل‌ها به‌صورت مستقل فعالیت می‌کنند؛ اما در این حالت باید مسئولیت بیشتری برای پورتفولیو، ارتباطات و پیدا کردن پروژه‌ها بر عهده بگیری.
آیا لباس گران برای شروع مدلینگ لازم است؟
نه. برای شروع، تناسب لباس، تمیزی، هماهنگی استایل و اینکه لباس درست روی بدنت بنشیند اهمیت بیشتری دارد.
اولین قدم برای شروع مدلینگ چیست؟
اول مسیر مورد علاقه‌ات را مشخص کن، چند عکس مناسب تهیه کن، جلوی دوربین تمرین کن و به‌مرور پورتفولیو و ارتباطات حرفه‌ای خودت را بساز.
منابع
- Vogue — The Model Docs: Reality vs. Truth — درباره واقعیت‌های پشت حرفه مدلینگ و فاصله آن با تصویر رسانه‌ای.
- Vogue Business — Fashion Industry — برای شناخت فضای صنعت فشن، روندهای صنعت و مسیرهای حرفه‌ای.
- Vogue Business — How to Start Your Fashion Career in the Age of AI — درباره ورود به بازار حرفه‌ای فشن و تغییرات محیط کاری.
- GQ — How Alton Mason Became the World’s Only Male Supermodel — نمونه‌ای از مسیر حرفه‌ای یک مدل مرد در صنعت فشن.
